Bloedafnames bij Samuel

Bloedafnames

Onze kids worden vaak bloed geprikt. Vaker dan andere kindjes die “gezond” zijn. Hoofdzakelijk voor de controle op de hormonenhuishouding, het stresshormoon, tekorten,…

Dit start al op jonge leeftijd en omdat ze er in hun beginjaren soms wel wat molliger kunnen bijlopen zijn adertjes moeilijk te vinden en dit vergemakkelijkt er het prikken niet op.

Door artsen wordt vaak emla voorgeschreven, een zalfje wat je op de binnenkant van de elleboog kan aanbrengen een tijdje vóór de bloedafname wat de plaats tijdelijk een beetje verdooft, maar anderzijds is er ook kalinox.

Halleluja de kalinox!

Hier is ons horrorverhaal: Bij Samuels eerste bloedafname toen hij ca. anderhalf was verliep het niet zo “vlot”. Het speelde zich af op de gewone bloedafnamedienst, waarvan je toch zou verwachten dat de verpleegsters onderlegd zijn en de nodige skills hebben. Maar, na 3 verpleegsters en veel gekrijs van Samuel, mijn moeder die alsmaar bleker werd en de klok die al 50 min aanduidde, was dit moederhart boos en vastbesloten. Na de melding dat ze in zijn voorhoofd zouden proberen was de maat vol. “Nu is het gedaan”, zei ik. “Ik ga met mijn kind naar huis!”

De dag erna nam ik telefonisch contact op met de pediater. Je krijgt normaal een secretaresse aan de lijn maar ik moet nogal volhardend geweest zijn. Zo kwam kalinox in ons leven.

Wat is kalinox? Het is een mengsel van lachgas en zuurstof dat via een maskertje wordt toegediend. Het product werkt pijnstillend en vermindert de angst. Bijwerkingen zoals hoofdpijn en misselijkheid kunnen soms voorkomen en ook een tijdelijk geheugenverlies: uw kind weet achteraf niet goed meer wat er precies gebeurd is. Tijdens de procedure moet je kindje gewoon in het masker blazen en de groene ballon opblazen. Als je geluk hebt en er is een goede dokter bij (er is steeds een dokter bij de bloed afnemende verpleegster) dan praat die ook tegen je kind. Omdat de bloedafname nu al een aantal jaren verloopt op het consult pediatrie zijn de verpleegsters “kindvriendelijk” geworden.

Achteraf kan Samuel wel eens zeggen dat het in zijn armpje wat pijn doet, maar dat is dan louter door de prik en omdat ze soms een beetje moeten “koteren”. Zijn adertjes zijn tegenwoordig beter zichtbaar en dat is een opluchting voor de dienstdoende verpleegster (en voor mij)

Google kalinox voor bijkomende info. Wij zijn alleszins blij dat het zo kan!

Cynthia, de mama van Samuel

Belangrijk!

Dit is een getuigenis van een ouder. Het spreekt voor zich dat elk gebruik van medicatie eerst moet besproken worden met de behandelende arts.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *