Kyra werd in 1968 geboren te Mol als nakomertje in een gezin van 4 kinderen. Mama was dan al 45 jaar oud en dat kleintje kwam 10 jaar na het vorig kind. Vrij snel kwam de diagnose ‘kind met het Prader-Willi syndroom’. We kregen te horen dat de continue drang naar eten haar leven in grote mate mee zou bepalen. Kyra had ook een ernstige scoliose in de rug.

Kyra was een gemakkelijk en tevreden peutertje en kleutertje. Ze volgde haar kleuterschool in het normaal onderwijs in de plaatselijke school in O.L.V. Waver en dat telkens met dezelfde juf. Ze was toen al een fenomeentje in het uiten van hoe ze zich voelde en kon als geen andere onze gevoelens bespelen. Ze droeg toen al een plaasteren korset om de scoliose af te remmen.

Na een screening op haar 7de werd duidelijk dat ze nooit zelfstandig door het leven zou kunnen gaan. Men oriënteerde haar naar een BLO-school in Ritmica in Hove. Dat was en is een school voor kinderen met leermoeilijkheden en psychomotorische stoornissen. Ze ging graag naar school en was leergierig. Ze leerde lezen, schrijven en rekenen en ontwikkelde een niveau 3de leerjaar.

Toen we later in Elewijt woonden, hebben de scouts hun deuren opengezet voor Kyra. Thuis was ze heel actief en hield ze van kaartspelen, puzzelen, scrabble, … én het was een ‘winnertje’! Samen met het gezin werden vele vakanties doorgebracht aan de Spaanse kust waar Kyra zich ontpopte tot een echte waterrat.

Na de lagere school verbleef ze een 10-tal jaar in MPI De Hagewinde in Lokeren. Ze werd na jaar plechtige communie geopereerd aan haar rug. Er werd een ijzeren staaf ingebracht waardoor ze niet langer een korset hoefde te dragen.

Rond de leeftijd van 13 à 14 jaar ontwikkelde Kyra ernstige gedragsproblemen waardoor een verder verblijf in De Hagewinde in het gedrang kwam. Ze ontwikkelde ook psychoses. Dat was het begin van een lange zoektocht langs psychiatrie en kortopvang naar aangepaste begeleiding en medicatie.

Gelukkig werd intussen ‘De Witte Mol’ , een voorziening voor jongeren met een hoge zorgnood, opgericht in Mol. Daar vond ze in een aangepaste setting eindelijk een tweede thuis. Ze was er heel erg gelukkig. De combinatie van weekverblijf in de Witte Mol en weekend/vakanties thuis bleek de ideale weg om Kyra doorheen hoogtes en laagtes op te vangen. De moeilijke perioden waren o. a. de feestdagen waarrond de spanningen altijd hoop opliepen. Haar hele psyche draaide immers rond eten en dat hoort nu éénmaal bij feestdagen.

De dood van haar ouders raakte haar diep. Pa stierf in 2003 en ma ging rond 2018 naar een rusthuis waar ze in 2023 stierf. Wij, haar twee zussen en broer, vingen Kyra om beurten op tijdens het weekend en tijdens vakantieperiodes. Wij genoten altijd van haar aanwezigheid en ze zag ons alle drie heel graag.

Kyra woonde 25 jaar in de Witte Mol. Helaas werd haar leven en ons leven met haar, bruusk afgebroken. Op 26 januari kreeg ze bij mij thuis een zeer ernstig slikincident (ze had wel vaker slikincidenten) en werd ze opgenomen op Intensieve Zorgen in Mechelen. Al vlug werd duidelijk dat er door hartstilstand en ademhalingsstilstand te lang zuurstoftekort was geweest en dat de hersenschade onherstelbaar groot was. Er kon geen hulp meer baten.

Ze is op 1 februari met de nodige comfortzorg heel zachtjes van ons heengegaan.

Wij blijven verbijsterd en heel verdrietig achter. We zullen haar zo hard missen. Ze zag ons zo graag en uitte dat heel veel. Hopelijk is haar ziel nu opnieuw verenigd met mama en papa die ze zo miste.